The Decolonized Monument as Radical Artivism / Het Gedekoloniseerd Monument als Radicaal Artivisme

Julian Hetzel’s immersive art installation Mount Average addresses the struggle of how we deal with the colonial past and how carved in stone this history becomes a problem today. This interview offers a unique insight into Julian Hetzel’s creation process and the implementation of the decolonized monument within theatrical practice. Mount Average is a production of Ism & Heit Utrecht (NL) in cooperation with CAMPO Gent (BE) coproduction Frascati Productions Amsterdam.

Before we perhaps move on to the actual questions, could you tell us a little bit more about yourself? Where and what did you study? What fascinates you? What keeps you busy in daily life?

“I think performing arts theatre is the most generous field in the arts. It’s the most truly and transdisciplinary field that really has the potential to bring design, music, visual arts and performance together. A kind of intermediality in one space.”

– Julian Hetzel

[EN] I have a background as a musician and a visual artist. I studied visual communication and visual arts at the Bauhaus-Universität Weimar. I also play for more than ten years in an electronic music band named Pentatones. I discovered theatre pretty late when I was searching for a place where I could combine different interests and fields of expressing, such as music and visual arts. I think performing arts theatre is the most generous field in the arts. It’s the most truly and transdisciplinary field that really has the potential to bring design, music, visual arts and performance together. A kind of intermediality in one space. Therefore this is why I’m interested in operating in the performing arts, in theatre and especially in the mode of spectatorship. Questioning the way how do people look. Like is watching something else than just a passive way of consuming images. So I really try to focus on the relation of the spectator towards media. It’s a question about responsibility and how we relate to things that happen around us.  I try to visualize my own position and how this relates towards what’s happening in my environment. Here it can get really political. There’s something in spectatorship, in the act of looking, that I consider as an active collective action. That’s why I’m interested in different modes of watching. In how do we interact an look at each other.

[NL] Ik heb een achtergrond als musicus en beeldend kunstenaar. Ik heb visuele communicatie en beeldende kunst gestudeerd aan de Bauhaus-Universität Weimar. Ik speel ook al meer dan tien jaar in een elektronische muziekband genaamd Pentatones. Ik ontdekte theater vrij laat toen ik op zoek was naar een plek waar ik verschillende interesses en uitdrukkingsgebieden, zoals muziek en beeldende kunst, kon combineren. Ik denk dat het podiumkunsten theater het meest genereuze gebied in de kunsten is. Het is het meest echte en transdisciplinaire veld dat echt de potentie heeft om design, muziek, beeldende kunst en performance samen te brengen. Een soort intermedialiteit in één ruimte. Daarom ben ik geïnteresseerd in het opereren in de podiumkunsten, in theater en vooral in de manier van toeschouwer zijn. Vragen stellen bij de manier waarop mensen kijken. Is kijken iets anders dan alleen maar een passieve manier om beelden te consumeren? Ik probeer me dus echt te richten op de relatie van de toeschouwer tot de media. Het is een vraag over verantwoordelijkheid en hoe we ons verhouden tot dingen die om ons heen gebeuren.  Ik probeer mijn eigen positie te visualiseren en hoe die zich verhoudt tot wat er in mijn omgeving gebeurt. Hier kan het echt politiek worden. Er zit iets in toeschouwerschap, in de handeling van het kijken, dat ik beschouw als een actieve collectieve actie. Dat is waarom ik geïnteresseerd ben in verschillende manieren van kijken. In hoe we met elkaar omgaan en naar elkaar kijken.

All Inclusive, Helena Verheye, Campo

If we look at your repertoire we can say that the most common method in your theatre works is creation from destruction. Why this fascination and how is it integrated into Mount Average?

“The world we live in has changed. Europe has changed, Belgium has changed, Germany has changed. Every country or the history of that country is not the same anymore. This means that our believes, identities and politics have changed. And if they didnt’t have changed there is something wrong.”

– Julian Hetzel

[EN] The principal of creation and destruction is a paradox. Like the Indian goddess Kali is at the same time the creator and the destroyer in one figure. It’s a super old mythical principle and concept. This is one of the red dreads in my work that keeps me fascinating. This comes from personal reasons, like losing close friends on a young age where destruction, loss  or change of the security you live in becomes very real on a personal level. So for me there is a very personal way to embrace change, negativity, disaster and complete chaos as a coping strategy, as a way of understanding things. It’s a way of looking where it’s not all for nothing, that it’s not all nihilistic. The world we live in has changed. Europe has changed, Belgium has changed, Germany has changed. Every country or the history of that country is not the same anymore. This means that our believes, identities and politics have changed. And if they didn’t have changed there is something wrong. The times have moved on. I think it’s important to acknowledge the fact that if you clench on to the old ideas it doesn’t help you. I feel that there is something in getting to terms with the need to update the reality. For example “All Inclusive” is a very violent proposition where you really show the people that they are so much part of the problem in the way how they look to what is happening. They try to distance themselves of the problem while they are part of the economical machine that profits of the aestheticization of that misery.

[NL] Het principe van schepping en vernietiging is een paradox. Zoals de Indiase godin Kali tegelijkertijd de schepper en de vernietiger in één figuur is. Het is een superoud mythisch principe en concept. Dit is een van de rode draden in mijn werk dat me blijft boeien. Dit komt voort uit persoonlijke redenen, zoals het verliezen van goede vrienden op jonge leeftijd, waarbij vernietiging, verlies of verandering van de geborgenheid waarin je leeft zeer reëel wordt op een persoonlijk niveau. Dus voor mij is er een zeer persoonlijke manier om verandering, negativiteit, rampspoed en complete chaos te omarmen als een coping strategie, als een manier om dingen te begrijpen. Het is een manier van kijken waarbij het niet allemaal voor niets is, dat het niet allemaal nihilistisch is. De wereld waarin we leven is veranderd. Europa is veranderd, België is veranderd, Duitsland is veranderd. Elk land of de geschiedenis van dat land is niet meer hetzelfde. Dat betekent dat onze overtuigingen, identiteiten en politiek veranderd zijn. En als ze niet veranderd zijn, is er iets mis. De tijden zijn verder gegaan. Ik denk dat het belangrijk is om te erkennen dat als je je vastklampt aan de oude ideeën, je daar niet bij gebaat bent. Ik voel dat er iets zit in het in het reine komen met de noodzaak om de realiteit te actualiseren. “All Inclusive” bijvoorbeeld is een zeer gewelddadig voorstel waarbij je de mensen echt laat zien dat zij zo’n groot deel van het probleem zijn door de manier waarop zij kijken naar wat er gebeurt. Ze proberen zich van het probleem te distantiëren terwijl ze deel uitmaken van de economische machine die profiteert van de esthetisering van die ellende.

Mount Average, Tina Herbots, Campo

What was the crucial point in the decision to create a piece around politically and ideologically charged images? In other words, what was the cause of your creation process and what did you want to achieve with it? What message did you want to bring to the outside world?

“The relation between art and power is fascinating.”

– Julian Hetzel

[EN] I think that the fascination or the research into political images and into their representation of power through art and the violence against images or images of violence have been fascinating me since a few years. The play “Automated Sniper” has similar links where on stage we shoot on statues. I’ve built a paintball gun  that the audience could control. There is one scene where we shoot an object. The audience controls the shooting on the performance, yet they don’t only control the idea of destroying but also that of creating new images. The relation between art and power is fascinating. In that regard Boris Groys’ book “Art Power” was very inspiring. But yet again I studied visual communication, propaganda and semiotics. It’s all on one line to construct images. People say I make visual theatre yet I never start with the text. I create images and the text is the last thing that appears. So I start with the concept then I make images and at the end we add the text, sometimes even till the premiere. This is not really healthy and enjoyable but it keeps the material vivid. It can even still change now as we speak.

[NL] Ik denk dat de fascinatie voor of het onderzoek naar politieke beelden en naar hun representatie van macht door middel van kunst en het geweld tegen beelden of beelden van geweld mij sinds een paar jaar fascineren. Het toneelstuk “Automated Sniper” heeft gelijkaardige verbanden waar we op het podium op standbeelden schieten. Ik heb een paintballgeweer gebouwd dat het publiek kan besturen. Er is een scène waarin we op een object schieten. Het publiek controleert het schieten tijdens de voorstelling, maar het controleert niet alleen het idee van vernietigen, maar ook dat van het creëren van nieuwe beelden. De relatie tussen kunst en macht is fascinerend. In dat opzicht was Boris Groys’ boek “Art Power” zeer inspirerend. Ik heb visuele communicatie, propaganda en semiotiek gestudeerd, dat staat allemaal op één lijn om beelden te construeren. Mensen zeggen dat ik visueel theater maak, maar ik begin nooit met de tekst. Ik creëer beelden en de tekst is het laatste wat verschijnt. Dus ik begin met het concept, dan maak ik beelden en aan het eind voegen we de tekst toe, soms zelfs tot aan de première. Dit is niet echt gezond en plezierig maar het houdt het materiaal levendig. Het kan zelfs nog veranderen nu we spreken.

Mount Average, Tina Herbots, Campo

Was the destruction that was happening in real life a pivoting moment in your creation process or was the idea there already?

“First we wanted to make a reconstruction of a future George Floyd-memorial that had been destroyed. So we were planning to project into the future where the countermonument of the monument today is already destroyed and needed to be fixed.”

– Julian Hetzel

[EN] I think like half the way in the process it changed. I started with contemporary leaders and their dust. I started with the leftovers of contemporary populist leaders like Salvini and their actual leftovers that  fall off them. I’m always interested in the actual material. I really take the time to look into it and zoom in. Like in “All Inclusive” we worked on the images of violence and statues. It is already linked and that’s the red dread. We had this scene with breaking the monument in Mosul. Now in this process of Mount Average there were moments where we were looking for material, like with what are we working. And then the clay was already there. So we were already playing with the clay and then we thought ok but what does it actually mean to give shape to something. What does it mean to work with the unknown and having control. There were moments were we really were looking to what this material can mean and where it comes from. We were searching for how we could make our own material. There we found something crucial: the concept of the factory. What the factory proposes is harvesting the images of the past. So we take all the monuments in the world and put them on the grinder to pulverise them. In the end we make a new object. There is a fictional archive of monuments like of Hitler, Mao, Stalin, Jan Pieterszoon Coen, conquistadores. We bought a bronze Adolf Hitler but it was so hard we couldn’t shredder him. We tried to grind fascism but fascism was too hard to shred (laughs). But I still had the feeling that I wanted to add something. The moment we made this piece in Belgium was of course in the time that the monuments were falling down and we were thinking about how can we relate to that. First we wanted to make a reconstruction of a future George Floyd-memorial that had been destroyed. So we were planning to project into the future where the countermonument of the monument today is already destroyed and needed to be fixed. In the end the speculation towards a future monument that has not yet been erected and could have been destroyed was a playful way to think but it narrowed down the narrative.

[NL] Ik denk dat het halverwege het proces veranderde. Ik begon met hedendaagse leiders en hun stof. Ik begon met de afgevallen restjes van hedendaagse populistische leiders zoals Salvini. Ik ben altijd geïnteresseerd in het werkelijke materiaal. Ik neem echt de tijd om er naar te kijken en in te zoomen. Zoals in “All Inclusive” werkten we aan de beelden van geweld en standbeelden. Het is al verbonden en dat is de rode draad. We hadden bijvoorbeeld deze scène waar we een monument in Mosul deconstrueerden. Nu in dit proces van Mount Average waren er momenten waarop we op zoek waren naar materiaal, zoals waarmee zijn we bezig. En toen was de klei er al. Dus we waren al met de klei aan het spelen en toen dachten we ok maar wat betekent het eigenlijk om vorm te geven aan iets. Wat betekent het om te werken met het onbekende en controle te hebben. Er waren momenten dat we echt op zoek waren naar wat dit materiaal kan betekenen en waar het vandaan komt. We waren op zoek naar hoe we ons eigen materiaal konden maken. Daar vonden we iets cruciaals: het concept van de fabriek. Wat de fabriek voorstelt is het oogsten van de beelden van het verleden. Dus we nemen alle monumenten in de wereld en leggen ze op de vermaler om ze te verpulveren. Uiteindelijk maken we een nieuw object. Er is een fictief archief van monumenten zoals van Hitler, Mao, Stalin, Jan Pieterszoon Coen, conquistadores. We kochten een bronzen Adolf Hitler maar het was zo hard dat we hem niet konden vermalen. We probeerden het fascisme te vermalen maar het fascisme was te hard om te vermalen (lacht). Maar ik had nog steeds het gevoel dat ik iets wilde toevoegen. Het moment dat we dit stuk in België maakten was natuurlijk in de tijd dat de monumenten naar beneden vielen en we dachten erover na hoe we ons daartoe konden verhouden. Eerst wilden we een reconstructie maken van een toekomstig George Floyd-monument dat verwoest was. We waren dus van plan om in de toekomst te projecteren waar het tegenmonument van het monument vandaag al vernield is en hersteld moest worden. Uiteindelijk was de speculatie in de richting van een toekomstig monument dat nog niet is opgericht en vernietigd had kunnen worden een speelse manier van denken, maar het vernauwde het verhaal wel.

Mount Average, Marc Antoine Serra, Campo

What visual strategies do you use to get your message through to the viewers? How do you try to convey an immersive experience to them?

“We have this monument of Leopold II that is slowly grinded down. For the statue itself we work together with the Afgietselwerkplaats which is part of the Art & History Museum in Brussels. This concept was even organised by Leopold II. So in a way he is insisting on himself and making himself last longer then he should.”

– Julian Hetzel

[EN] I enjoy using existing concepts and strategies like computer gaming for the Automated Sniper or a shop in the museum for All Inclusive. In Mount Average it is a factory where the people go from room to room. They are familiar with the concept of something that might be produced. We give the feeling that they can sign up for a guided tour. Yet there are different layers on how the public is involved in the process. The public enters situations where they can ask questions. On another level the public can really interact and put their hands on the material. We let them make new material with the fabricated clay, yet they can’t see what they are making. So there is direct participation without seeing it. As a result there is this new material that is charged with all this history. The public changes and reshapes their own history by physically dealing with it. They are literally imagining it. There are also super straight forward installations like the sanding of the statue.  We have this monument of Leopold II that is slowly grinded down. For the statue itself we work together with the Afgietselwerkplaats which is part of the Art & History Museum in Brussels. This concept was even organised by Leopold II. So in a way he is insisting on himself and making himself last longer then he should. Symbolically he took care of his own resurrection. So while activist try to take down the monument you can just order one in the catalogue. We even got a discount (laughs).

[NL] Ik maak graag gebruik van bestaande concepten en strategieën, zoals computerspelletjes voor de Automated Sniper of een winkel in het museum voor All Inclusive. In Mount Average is het een fabriek waar de mensen van kamer naar kamer gaan. Ze zijn bekend met het concept van iets dat geproduceerd zou kunnen worden. We geven het gevoel dat ze zich kunnen inschrijven voor een rondleiding. Toch zijn er verschillende lagen in de manier waarop het publiek bij het proces wordt betrokken. Het publiek komt in situaties terecht waarin het vragen kan stellen. Op een ander niveau kan het publiek echt interactie hebben en hun handen op het materiaal leggen. We laten ze nieuw materiaal maken met de gefabriceerde klei, maar ze kunnen niet zien wat ze aan het maken zijn. Er is dus een directe deelname zonder dat ze het zien. Als resultaat is er dit nieuwe materiaal dat geladen is met al deze geschiedenis. Het publiek verandert en hervormt zijn eigen geschiedenis door er fysiek mee om te gaan. Ze verbeelden het zich letterlijk. Er zijn ook super rechttoe rechtaan installaties zoals het schuren van het standbeeld.  We hebben dit monument van Leopold II dat langzaam wordt afgeschuurd. Voor het standbeeld zelf werken we samen met de Afgietselwerkplaats die deel uitmaakt van het Kunst- en Geschiedenismuseum te Brussel. Dit concept werd zelfs door Leopold II georganiseerd. In zekere zin dringt hij dus aan op zichzelf en maakt hij zichzelf langer dan nodig is. Symbolisch zorgde hij voor zijn eigen verrijzenis. Dus terwijl activisten proberen het monument af te breken, kunt u er gewoon een bestellen in de catalogus. We hebben zelfs korting gekregen (lacht).

Mount Average, Tina Herbots, Campo

What is your personal opinion regarding colonial monuments in public spaces? Do you think they should be removed or are there alternatives?

“This project also aims to stimulate the process of transformation, the process of looking how a negative resource or trauma can be used in a pro-active way. It kinds of provide a new perspective or at least something for the present to work with.”

– Julian Hetzel

[EN] I think because I grew up in Germany that I understand the removing of the past and cleaning it up. I mean that images are forbidden, images are on the index and it’s a kind of you cleaning it up. You get rid of history. You destroy all memories. Yet to erase history is not the way to overcome or digest it. But I understand that, on the example of fascism, you need to find rules to regulate and mediate. Otherwise if you do not deal with the symbols or the icons it gets problematic but to remove and destroy them all I don’t follow that. It’s not a healthy way to deal with your own history. There is a need for new and alternative ways to deal with the past other than glorifying or putting it out of context or putting a little plate next to it. What we propose is a bit radical cause it’s needed. It’s even necessary to really make it at work, to keep it as a material there and not put it on a untouchable shrine. We have to look for ways of how we can relate to it through action, through working with it. To make it everyday and integrate it in our life, in our labour, in our occupation. As an active practice. I understand that the colonial history in Belgium or in other countries is much more recent. The wounds are differently. Yet the guilt feeling is very fascinating to work with. I made a project called the Schuldfabrik. Like Mount Average it works in a similar way with transformation. This project also aims to stimulate the process of transformation, the process of looking how a negative resource or trauma can be used in a pro-active way. It kinds of provide a new perspective or at least something for the present to work with. This was also with Schuldfabrik where we made soap out of human fat and worked with liposuction. We got the belly fat of obese Europeans and donated in the end to a water well in Central Africa in Congo. So there is something in guilt that is an amazing energy. It keeps you busy. If you have a negative resource it’s still an energy. If you find ways to activate this energy in the same way with the colonial past; You can hide it under the carpet but acknowledging it as something that happened is so dynamic and brutal.

[NL] Ik denk omdat ik in Duitsland ben opgegroeid dat ik het verwijderen van het verleden en het opruimen ervan begrijp. Ik bedoel dat beelden verboden zijn, beelden staan op de index en het is een soort van opruimen. Je ontdoet je van de geschiedenis. Je vernietigt alle herinneringen. Maar de geschiedenis uitwissen is niet de manier om haar te overwinnen of te verteren. Maar ik begrijp dat je, naar het voorbeeld van het fascisme, regels moet vinden om te reguleren en te bemiddelen. Als je je niet bezighoudt met de symbolen of de iconen wordt het problematisch, maar om ze allemaal te verwijderen en te vernietigen, dat volg ik niet. Het is geen gezonde manier om met je eigen geschiedenis om te gaan. Er is behoefte aan nieuwe en alternatieve manieren om met het verleden om te gaan, anders dan het te verheerlijken of uit zijn verband te rukken of er een bordje naast te zetten. Wat wij voorstellen is een beetje radicaal, want het is nodig. Het is zelfs nodig om het echt aan het werk te zetten, om het als materiaal daar te houden en het niet op een onaantastbaar schrijntje te zetten. We moeten zoeken naar manieren om er mee om te gaan door actie, door ermee te werken. Om het dagelijks te maken en het te integreren in ons leven, in onze arbeid, in ons beroep. Als een actieve praktijk. Ik begrijp dat de koloniale geschiedenis in België of in andere landen veel recenter is. De wonden zijn anders. Toch is het schuldgevoel heel boeiend om mee te werken. Ik heb een project gemaakt dat de Schuldfabrik heet. Net als Mount Average werkt het op een vergelijkbare manier met transformatie. Dit project wil ook het proces van transformatie stimuleren, het proces van kijken hoe een negatief middel of trauma op een pro-actieve manier kan worden gebruikt. Het biedt een soort nieuw perspectief of op zijn minst iets voor het heden om mee te werken. Dit was ook het geval met Schuldfabrik, waar we zeep maakten van menselijk vet en werkten met liposuctie. We haalden het buikvet van zwaarlijvige Europeanen en doneerden het uiteindelijk aan een waterput in Centraal-Afrika in Congo. Dus er zit iets in schuld dat een geweldige energie is. Het houdt je bezig. Als je een negatieve bron hebt is het nog steeds een energie. Als je manieren vindt om deze energie te activeren op dezelfde manier als met het koloniale verleden; Je kunt het onder het tapijt vegen maar het erkennen als iets dat gebeurd is, is zo dynamisch en brutaal.

Kristien De Proost in Mount Average, Campo

My research focuses on what the degradation and the decay of the colonial monument tells us about society and whether the preservation of this degradation can serve as a counter monument in the public space. What is your opinion on this? Can it be utilised as a counter monument?

“I made several pieces where the act of destruction becomes a new monument. I’m fascinated by that so yes let look for contemporary forms to speak about the past. Let’s exercise the movement. It’s important to understand where we come from and what it was. It’s important to be open about and give the possibility to change it.”

– Julian Hetzel

[EN] Monuments are very silent but they remind us of the past. Yet they are not only silent witnesses but also passive actors who still perform. They are mute but at the same time they still project their ideology. They give an identity, a base to work with. I think there is something at the moment when I see people taking down them that it’s such a spectacle, a media hyped theatre. Something iconoclastic that it happening again and again. There is something about relativising the perspective. I think it’s important to fight for things, to go on the streets and fight for your rights but it’s also important to understand. Where we are fighting for now is already another generation that is questioning what we are talking about and we are not even aware of them. The understanding that there is something cannibalistic on this subject fascinates me. The making and the breaking in a loop. I made several pieces where the act of destruction becomes a new monument. I’m fascinated by that so yes let look for contemporary forms to speak about the past. Let’s exercise the movement. It’s important to understand where we come from and what it was. It’s important to be open about and give the possibility to change it. If you take the monument away it’s static, it’s gone. Allow the people to transform it, to find ways and put new layers on it so it can be meaningful for the present. If the past becomes a problem in the present I think it’s important to find ways to make it palpable. It’s important that people do it with their own hands. That’s where Mount Average is about and if we could implement that outside the theatre and in the public space the better.

[NL] Monumenten zijn zeer zwijgzaam, maar zij herinneren ons aan het verleden. Toch zijn ze niet alleen stille getuigen, maar ook passieve acteurs die nog steeds optreden. Ze zijn zwijgzaam, maar tegelijkertijd projecteren ze nog steeds hun ideologie. Ze geven een identiteit, een basis om mee te werken. Ik denk dat er iets is op het moment dat ik mensen zie die ze neerhalen, dat het zo’n spektakel is, een door de media gehypet theater. Iets iconoclastisch dat het steeds weer opnieuw gebeurt. Er is iets met het relativeren van het perspectief. Ik denk dat het belangrijk is om voor dingen te vechten, om de straat op te gaan en voor je rechten te vechten, maar het is ook belangrijk om te begrijpen. Waar we nu voor vechten is al een andere generatie die vraagtekens zet bij waar we het over hebben en we zijn ons niet eens bewust van hen. Het inzicht dat er iets kannibalistisch aan dit onderwerp is, fascineert me. Het maken en het breken in een loop. Ik heb verschillende stukken gemaakt waar de daad van vernietiging een nieuw monument wordt. Ik ben daardoor gefascineerd, dus ja, laten we zoeken naar hedendaagse vormen om over het verleden te spreken. Laten we de beweging oefenen. Het is belangrijk om te begrijpen waar we vandaan komen en wat het was. Het is belangrijk om er open over te zijn en de mogelijkheid te geven om het te veranderen. Als je het monument weghaalt is het statisch, het is weg. Sta de mensen toe om het te transformeren, om manieren te vinden en er nieuwe lagen op te leggen zodat het betekenisvol kan zijn voor het heden. Als het verleden een probleem wordt in het heden denk ik dat het belangrijk is om manieren te vinden om het tastbaar te maken. Het is belangrijk dat mensen het met hun eigen handen doen. Dat is waar Mount Average over gaat en als we dat buiten het theater en in de openbare ruimte kunnen implementeren, des te beter.

Stad Gent verwijdert borstbeeld Leopold II uit Zuidpark, Stad Gent, 30 juni 2020

By Julian Hetzel with Kristien De Proost, Pitcho Womba Konga & Jana De Kockere dramaturge Miguel Angel Melgares artistic advice Sodja Lotker production manager & decor Wim Clapdorp production assistent Valentine Galeyn assistant scenographer Pleun Verhees realisation costumes Andrea Kränzlin technical Piet Depoortere, Jannes Dierynck & Anne Meeussen production CAMPO Gent (BE) i.a.w. Ism & Heit (Utrecht) coproduction Frascati Producties Amsterdam, Standplaats Utrecht, SPRING Festival Utrecht, Schauspiel Leipzig (DE) with the support of Performing Arts Fund NL, Fonds21, Prins Bernhard Cultuurfonds, We Are Public, Kickstart Cultuurfonds, the Flemish Community & City of Ghent

Featured imageheader: Mount Average Copyright Campo